به گزارش خبرروز، محمد شعله سعدی استاد فلسفه و هنر و وکیل دادگستری در یادداشتی آورده است:
شهرداری شیراز حدود سی فرهنگ سرا در اختیار دارد که در تمام شهر پراکندهاند هر جا پارک و بوستانی بوده دو اطاق ساخته اند و اسمش را فرهنگسرای گذاشتهاند. اما دریغ از برنامهای که قابل عرض و دفاع باشد. چندسال قبل که دولت آقای پاکفطرت سرآمد، در جلسهای که مدیران فرهنگی وقت شهرداری درحال تحویل کار به گروه بعدی بودند و پاورپوینت اقدامات مشعشعشان را ارائه میکردند به دعوت یکی از اعضای شورای من هم حضور داشتم و ارائه گزارش مدیران فرهنگی را نیدیدم.
کل فعالیت فرهنگی و هنری مجموعه فرهنگی شهرداری شیراز در آن دوران عبارت بود از آموزش گلسازی و گلدوزی و منجوق دوری و… دریغ از یک اقدام فرهنگی قابل دفاع و بیان.
در حقیقت درحالی که دهها موضوع قابل توجه از مهارتهای زندگی گرفته تا آسیبهای اجتماعی از ترویج مولفههای زندگی شهری و حیات شهروندی گرفته تا آموزش هنر و ادبیات مطرح و مورد نیازاست، حدود سی فرهنگسرا بلااستفاده ماندهاست، حال آنکه اگر شهرداری کنی احساس تکلیف دراین زمینه کند، هریک از فرهنگسراها میتوانستند کانون تعلیم و تربیت و شادی و سرگرمی در یک محله باشند و ارزشهای زندگی شهری را ترویج دهند.
با وجود دستگاه های فرهنگی متعدد که از بودجه عمومی ارتزاق میکنند شکایت مسئولین و روحانیون و سخنرانان از وضع وخیم فرهنگی نشان میدهد لااقل از دید همین مسیولین راندمان این دستگاهها معادل صفر است و این وضع با وجود بودجه، زیرساخت، نیازهای مشخص و بدون گفتوگو و تردید فرهنگی جای حیرت دارد. شاید جایی که امکانات وسیع برای بهبود اوضاع درکار است و اتفاقی رخ نمیدهد به این علت است که فکر بهبود اوضاع مفقوداست. یعنی فکری که حداقل بهبود یک موضوع را مثلا “بهبود رانندگی در شهر” یا مثلا “جمعآوری زباله درشهر” را هدف بگیرد و بعد از پایان یک دوره مدیر مسیولش گزارش دهد شاخص وضعیت رانندگی یا جمع آوری زباله فلان عدد بوده و با کار فرهنگی به بهمان عدد رساندهایم.
نکته آخر اینکه چند سال قبل در یک آموزشگاه هنری به صورت اتفاقی رئیس جدید سازمان فرهنگی هنری شهرداری برای دیدار با مسئول آموزشگاه که از استادان قدیمی بود آمد و به هم معرفی شدیم هرکسی حرفی زد و نظری داد نوبت که به مخلص رسید بحث همین یادداشت را مطرح کردم و گفتم چند موضوع مثل رانندگی، جمعآوری زباله، استفاده از خودپرداز، استفاده از موبایل در جمع را درنظر بگیرید و وضعیت فعلی آن را مشخص کنید و بعد از چند سال با پیمایش و تحقیق قابل اتکا گزارش دهید که وضعیت این چند موضوع را ده درصد، نه پنج، نه سه درصد ارتقا دادیم.
استاد مکثی کرد و سری جنباند و گفت “توقع شما خیلی زیاد است”
در دلم گفتم لامصب پنج درصد نه پنجاه درصد
اگر پنج درصد هم زیاد است آمدهاید چه کار کنید؟
با مهر خداحافظی کردیم و جدا شدیم گفتوگو با مدیران فرهنگی را دیگر هرگز روا ندانستم
حالا هم بحث همان است و پرسش و راهکار همان مدیران فرهنگی امروز شهرداری بگویند عملاً چه کاری براساس چه طرحی برای بهبود چه شاخصی انجام دادهاند و چه نتایجی حاصل کردهاند.
شاید فردا روز بهتری بشود.
بدون نظر! اولین نفر باشید