چینگ چانگ چونگ چیست؛ چرا این عبارت توهین‌آمیز است؟

به گزارش دیدگاه نیوز، زبان فقط مجموعه‌ای از واژه‌ها برای انتقال پیام نیست. بعضی عبارت‌ها در طول زمان، تحت تأثیر شرایط اجتماعی و تاریخی، بار معنایی خاصی پیدا می‌کنند و می‌توانند به نشانه‌ای برای تمسخر یا تحقیر یک گروه انسانی تبدیل شوند.

«چینگ چانگ چونگ» یکی از همین عبارت‌هاست؛ ترکیبی که در زبان چینی معنای مشخصی ندارد، اما در برخی جوامع انگلیسی‌زبان برای تقلید مسخره‌آمیز از زبان چینی و گاهی برای خطاب قرار دادن افراد شرق آسیایی به کار رفته است.

چینگ چانگ چونگ دقیقاً یعنی چه؟

این عبارت یک جمله یا عبارت واقعی در زبان ماندارین نیست. ساختار آن از کنار هم قرار گرفتن صداهایی شکل گرفته که گوینده می‌خواهد آنها را شبیه زبان‌های شرق آسیا نشان دهد.

مشکل از جایی آغاز می‌شود که این ترکیب نه برای شوخی با یک صدای خاص، بلکه برای تمسخر یک زبان، فرهنگ یا گروه قومی استفاده شود. در چنین شرایطی، فرد به جای آنکه با نام واقعی خود شناخته شود، با یک تصویر کلیشه‌ای از هویت قومی یا زبانی‌اش مورد خطاب قرار می‌گیرد.

ریشه تاریخی این عبارت به کجا می‌رسد؟

استفاده از ترکیب‌هایی مانند «Ching Chong» در ایالات متحده دست‌کم به اواخر قرن نوزدهم میلادی بازمی‌گردد؛ دوره‌ای که مهاجرت گسترده کارگران چینی به آمریکا با موجی از احساسات ضدچینی همراه شده بود.

در آن دوره، کارگران چینی نقش مهمی در استخراج طلا و ساخت خطوط راه‌آهن داشتند، اما همزمان با تبعیض و فشار اجتماعی مواجه بودند. فضای ضدچینی آن دوران حتی به قوانین محدودکننده مهاجرت نیز رسید و در سال ۱۸۸۲ قانون منع ورود کارگران چینی به آمریکا تصویب شد.

در همین فضای اجتماعی، عبارت‌های تقلیدی از زبان چینی وارد شوخی‌ها، ترانه‌ها و شعرهای کودکانه شدند. برخی از این نمونه‌ها نه تنها برای تقلید از زبان، بلکه برای تحقیر و طرد چینی‌ها استفاده می‌شدند.

چرا این عبارت فقط یک شوخی ساده نیست؟

تفاوت مهمی میان شوخی با یک کلمه و استفاده از یک عبارت برای تحقیر یک گروه وجود دارد.

اگر کسی یک زبان خارجی را به دلیل ناآشنایی اشتباه تلفظ کند، الزاماً مسئله‌ای نژادی یا توهین‌آمیز شکل نگرفته است. اما وقتی فرد عمداً صداهایی ساختگی را برای تمسخر شیوه صحبت کردن یک گروه به کار می‌برد، موضوع از یک اشتباه زبانی فراتر می‌رود.

در این حالت، یک ویژگی واقعی و پیچیده مانند زبان به چند صدای کلیشه‌ای تقلیل پیدا می‌کند. گویی تمام زبان، فرهنگ و هویت میلیون‌ها نفر را می‌توان با چند صدای ساختگی تقلید کرد.

کلیشه‌سازی چگونه اتفاق می‌افتد؟

کلیشه‌سازی زمانی رخ می‌دهد که ویژگی‌های یک گروه بزرگ از انسان‌ها به شکلی ساده‌شده و یکسان تصور شود.

برای مثال، فردی ممکن است تصور کند همه مردم شرق آسیا ظاهری مشابه دارند، همه یک زبان صحبت می‌کنند یا شیوه صحبت کردن آنها تفاوت چندانی با یکدیگر ندارد. این در حالی است که چین به تنهایی دارای تنوع زبانی و گویشی بسیار گسترده‌ای است و زبان‌ها و گویش‌های شرق آسیا نیز یکسان نیستند.

«چینگ چانگ چونگ» دقیقاً در چنین چارچوبی قابل بررسی است؛ زیرا تفاوت‌های واقعی میان زبان‌ها را نادیده می‌گیرد و یک صدای ساختگی را به عنوان نماینده کلی یک گروه بسیار بزرگ به کار می‌برد.

چرا گاهی این عبارت برای افراد غیرچینی هم استفاده می‌شود؟

یکی از نکات قابل توجه درباره این عبارت آن است که کاربرد آن همیشه به افراد چینی محدود نمانده است.

در طول زمان، این اصطلاح در برخی موارد علیه افراد مختلف شرق و جنوب شرق آسیا نیز به کار رفته است؛ یعنی فرد صرفاً به دلیل ظاهر یا برداشت دیگران از هویت آسیایی خود، هدف چنین عبارتی قرار گرفته است. پژوهش‌ها و گزارش‌های مربوط به توهین‌های ضدآسیایی نیز به همین گسترش معنایی اشاره کرده‌اند.

این مسئله نشان می‌دهد که یک اصطلاح می‌تواند از اشاره به یک گروه مشخص فراتر برود و به یک برچسب کلی برای «دیگری» تبدیل شود.

تفاوت «چینگ چانگ چونگ» با زبان واقعی چینی

نکته مهم این است که زبان چینی، برخلاف تصور ایجادشده در چنین تقلیدهایی، مجموعه‌ای از صداهای تصادفی و تکرارشونده نیست.

ماندارین دارای نظام آوایی، واژگان، دستور زبان و نظام نوشتاری مشخص است. علاوه بر ماندارین، زبان‌ها و گونه‌های زبانی متعددی در چین وجود دارند که از نظر تلفظ و ساختار با یکدیگر تفاوت دارند.

بنابراین ترکیب‌هایی مانند «چینگ چانگ چونگ» نه بازنمایی واقعی زبان چینی، بلکه نوعی تقلید کلیشه‌ای از چیزی هستند که گوینده تصور می‌کند «صدای چینی» است.

وقتی زبان به ابزار تحقیر تبدیل می‌شود

زبان می‌تواند هویت افراد را نشان دهد؛ به همین دلیل تمسخر عمدی زبان یا لهجه یک گروه می‌تواند فراتر از یک شوخی لفظی باشد.

وقتی یک فرد از زبان دیگری برای تحقیر او استفاده می‌کند، در واقع ویژگی‌ای را هدف قرار داده که بخشی از هویت اجتماعی یا فرهنگی او محسوب می‌شود. به همین دلیل است که برخی عبارت‌های زبانی، حتی اگر از نظر لغوی معنای مشخصی نداشته باشند، در یک زمینه اجتماعی می‌توانند بار توهین‌آمیز بسیار مشخصی پیدا کنند.

آیا استفاده از این عبارت همیشه یک معنا دارد؟

معنای اجتماعی هر عبارت به موقعیت استفاده، قصد گوینده و رابطه میان افراد نیز وابسته است. با این حال، سابقه تاریخی «Ching Chong» و استفاده از آن برای تمسخر افراد چینی و دیگر افراد شرق آسیایی باعث شده این عبارت در بسیاری از موقعیت‌ها به عنوان یک توهین نژادی یا قومی شناخته شود.

بنابراین نمی‌توان صرفاً به این دلیل که عبارت مذکور در یک فرهنگ یا گروه دوستانه با قصد شوخی استفاده شده است، سابقه و بار اجتماعی آن را نادیده گرفت.

چرا شناخت چنین اصطلاحاتی اهمیت دارد؟

شناخت تاریخچه واژه‌ها و عبارت‌های تحقیرآمیز فقط برای دانستن معنای آنها نیست. این شناخت کمک می‌کند بفهمیم چگونه یک کلیشه می‌تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود و حتی در قالب شوخی، سرگرمی یا اصطلاحات روزمره باقی بماند.

گاهی یک عبارت آن‌قدر در فرهنگ عمومی تکرار می‌شود که افراد دیگر به ریشه تاریخی آن توجه نمی‌کنند. در چنین شرایطی، بررسی گذشته یک اصطلاح می‌تواند نشان دهد که پشت یک شوخی ظاهراً ساده، چه نوع تصویری از یک گروه انسانی بازتولید می‌شود.

«چینگ چانگ چونگ» نام یک زبان، قوم یا عبارت واقعی در زبان چینی نیست؛ بلکه ترکیبی ساختگی است که سابقه استفاده از آن برای تقلید و تمسخر زبان چینی به بیش از یک قرن قبل بازمی‌گردد. ریشه تاریخی این عبارت با دوره‌ای از تبعیض و احساسات ضدچینی در آمریکا پیوند خورده است و در طول زمان، کاربرد آن به تمسخر افراد مختلف شرق آسیایی نیز گسترش یافته است.

به همین دلیل، شناخت چنین عبارتی صرفاً شناخت یک اصطلاح عامیانه نیست؛ بلکه نمونه‌ای از این است که چگونه زبان می‌تواند کلیشه‌های اجتماعی را بازتولید کند و یک تفاوت فرهنگی یا زبانی را به ابزاری برای تحقیر تبدیل کند.

امیر حیدری

سردبیر دیدگاه نیوز، بیش از 16 سال است که در زمینه های تخصصی طراحی، توسعه، بهینه سازی و سئوسازی وب فعالیت می کند. وی از سال ۱۳۸۷ فعالیت خبری خود را در حوزه اخبار تکنولوژی آغاز کرده و از سال ۱۳۹۳ در حوزه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی شروع به فعالیت مستمر خبری کرده است. وی عضو هیئت مدیره شرکت رایسام نیز می باشد.