“شایسته سالاری” یا پارتی بازی

“شایسته سالاری” یا پارتی بازی

وجود سازمانهای غیر رسمی (گروهها) در کنار سازمان رسمی در کشورهای جهان سوم و از جمله کشور ما امری غیر قابل اجتناب است. چگونگی همگرایی، اهداف و تعامل افراد هر گروهی ممکن است متفاوت باشد اما آن چیزی که نیاز به توضیح بیشتر ندارد موضوع “منافع” ناشی از این رفاقتها ( رفیق بازی ) و گروه بازی( باند گرایی ) است. مثلاً افرادی در یک دوره آموزشی با هم درس خواندند، یا گروهی که به یک بخش و جای خاصی  در سازمان وابسته و گرایش دارند و یا متعلق به آن می باشند، یا گروهی که قبلا در یک واحد و یا قسمتی همکار بوده اند و غیره را برشمرد.
معمولاً توصیه می گردد که مدیریت ارشد سازمانی ضمن شناخت اینگونه گروههای غیر رسمی تمهیداتی اتخاذ کند تا اهداف اینگونه گروهها را به سمت اهداف سازمانی نزدیک کند.در بعضی سازمانها اینگونه گروههای غیررسمی دارای تشکیلات خاصی نیز می باشند که  که با قدرت مکسوبه ناشی از پیوند اعضای گروه پا را فراتر می گذارند و به نیروها و یا گروههای فشار تبدیل می گردند. تعصب اعضاء گروه به  جمع خود تا حدی است که حاضرند مقررات سازمانی را به نحوی تفسیر کنند که حداکثر عایدی نصیب گروه شود. هم افزایی هدف اصلی گروه و پایبندی به آن نشانگر میزان وفاداری اعضاء می باشد.در بعضی از سازمانهای غیر رسمی دیده می شود که  افراد گروه از موقعیت خود وسایر همگروهها برای تخریب کارشناسان توانمند مستقل و خارج از گروه و یا تلاش برای جلوگیری از ارتقاء آنها جهت حفظ اقتدار دوستان همگروه بهره می گیرند.با نیم نگاهی به مجموعه متشکله سازمان در گذشته و حال، اینگونه گروهها (سهم خواه) گاهاً دارای قدرت فشار بر مدیران ارشد نیز می‌باشند.
در سیستمهای ناسالم  مواردی چون تخصص ،سلامت اداری، وفاداری به سیستم، پاکدستی و وفاداری به کشور و در مجموع تعهد در بسیاری از مواقع هزینه زیادی برای افراد شایسته دارد و اینگونه فاکتورهای مهم در مجموع نه تنها عامل ارتقاء و آبرو محسوب نمی گردد بلکه موجب انزوا، تخریب و کم توجهی از سوی مدیران ارشد می گردد. در این میان مدیران ذی نفوذ تمایل زیادی به استفاده از کارکنان بله قربان گویی دارند که دستورات آنها را موبه مو اجرا کرده و نظر کارشناسی همسو با منافع و نظر مقام عالی ارائه کنند.نقد و انتقاد سازنده نیز به مثابه تندروی، افراط و حتی تمرد و مثل آن تعبیر می گردد و تملق و چابلوسی ارزش می‌گردد و این رفتار از یک سو باعث حذف شایسته سالاری و از سوی دیگرموجب نفاق، دو رویی و تزویر،غیبت ، فساد و نهایتاً دوری از خدا می گردد.