به گزارش خبرروز، شاپور جورکش، نویسسنده، شاعر، منتقد و مترجم مطرح کشور که در چند روز گذشته به دلیل عارضه ریوی در بیمارستان بستری بود، صبح امروز درگذشت.
جورکش از مهمترین نویسندگان و شاعران معاصر بود که آثارش در حوزه ادبیات و تئوری ادبی مورد توجه چندین نسل از فعالان ادبی، شاعران و نویسندگان کشور قرار گرفت.
کار او پیش از انقلاب تئاتر بود اما بعد از آنکه تئاتر در شیراز با موانعی روبهرو شد، او کار فردیتری را برای بیان و بروز انتخاب کرد، و به سمت شعر رفت. پس از آن، ادبیات عرصه فعالیت شاپور جورکش شدهاست. سرپرستی کمیته تئاتر دانشگاه شیراز را از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ به عهده داشت. تدریس در کارگاه تئاتر کودک تلویزیون مرکز شیراز از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۸ از دیگر فعالیتهای او بود.
یکی از مهمترین فعالیتهای ادبی جورکش تأسیس گروه ترجمه شیراز بودهاست. جورکش در گفتگو با کتاب ماه ادبیات و فلسفه دربارهٔ چگونگی تشکیل این گروه چنین میگوید: این گروه در سال هفتاد وشش شکل گرفت و اگر لطف دکتر حسینعلی نوذری نبود شاید تشکیل این گروه عملی نبود. دکت نوذری که مسوول بخش پژوهش مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران است ترجمه چند کتاب را به من سفارش دادند و از آنجا به فکر افتادم که از انرژی بالقوه دوستان استفاده کنم. علی معصومی که کار ترجمه را به صورت حرفهای دنبال میکند، ناهید سلامی غلامرضا امامی مرتضی ترسلی پرویز صحت و مهری عبادی در این گروه همکاری دارند. دوستان مترجم دیگری مثل عباس مخبر عباس زندباف و مهدی غبرایی نیز که در تهران هستند گروه را یاری دادهاند. کار گروه در آغاز با کتابهای تاریخی شکل گرفت این کتابها امکان تشکیل گروه را داد اما پس از آن به این نتیجه رسیدیم ترجمه آثار نقد و نظر ادبی بهترین کاری است که میتواند انجام شود این کارها توسط خود گروه انتخاب میشود.
او با نگارش و انتشار دو کتاب “بوطیقای شعر نو” و “زندگی، عشق و مرگ از دیدگاه صادق هدایت” نقش مهمی در شناسایی دو چهره بنیانگذار ادبیات معاصر ایران یعنی نیما یوشیج و صادق هدایت ایفا کرد.
از مهمترین آثار جورکش میتوان به “هوش سبز” و “نام دیگر دوزخ” در زمینه شعر و “نظریه ادبی؛ از افلاطون تا بارت” و “دموکراسی و هنر” در زمینه تئوری ادبیات و هنر نام برد.
بدون نظر! اولین نفر باشید