رابطهٔ جامعهٔ مدنی و محیط زیست

من مدنیت را در حقوق خلاصه می‌کنم. به معنای اینکه انسان امروزی باید حقوق تمام جوانب زیست خود را رعایت کند.
در حقیقت انسان امروز به فکر فردا و نسل‌های آینده است. زیستن فقط برای خود و در نهایت فرزندان، نشان داده که خطر نابودی محیط‌زیست را افزایش داده است. وقتی یک لاک‌پشت در اقیانوس گرفتار سیم و پلاستیک می‌شود، یا میزان سُرب  و جیوه و نیکل در موجودات دریایی، که به خاطر زیست صنعتی ما به آب‌ها منتقل شده است، یعنی زنگ خطر به صدا درآمده، اما خودخواهی و نزدیک بینی ما، باعث شده چیزی را جدی نگیریم.

شاید بهتر باشد سعی کنیم بعضی موارد را رعایت کنیم، سخت است، اما لازم و واجب و ضروری.

وقتی از خرید بر می‌گردیم، پلاستیک‌های خرید را برای خرید بعدی نگهداریم، و دفعه بعد که برای خرید می‌رویم همراه خود ببریم.
تا می‌توانیم کمتر از ظروف یکبارمصرف استفاده کنیم.
حتما زباله‌ها را تفکیک کنیم تا کار باز یافت راحت انجام شود.
اگر بتوانیم زباله‌های تر را خشک کنیم، و در یک جای مناسب در طبیعت چال کنیم یا پای درختان بریزیم، نه تنها خیلی زود به طبیعت بر خواهند گشت، بلکه از تولید بوی بد و بیماری جلوگیری کرده‌ایم. (این کار فقط توسط افرادی انجام می‌شود که شدت تخریب محیط‌زیست را درک کرده‌اند و عمیقأ به زمین احترام می‌گذارند).
اگر مصرف گوشت را کمتر کنیم، هم در مصرف آب صرفه جویی شده، هم به موجودات زنده بیشتر احترام گذاشته‌ایم.
آموزش به مادران، که در واقع شکل دهندگان به ساخت فرهنگی و حتی سیاسی جامعه است، بزرگترین رفتار مدنی می‌تواند باشد.
موارد بسیار است، خواننده کنکاش کند.

مرتضی قبولیان/ اسفند ۱۴۰۲

دیدگاه نیوز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید