شاعران نیمایی و نیمه نیمایی همیشه در حال رفاقت و رقابت بودند و با تاسی از همدیگر شعرها و کتاب های بزرگ می آفریدند .
نیما ” مرغ آمین ” و …می سرود ، احمد شاملو ” هوای دیگر ” و …نصرت رحمانی ، ” میعاد در لجن ” و …منوچهر آتشی، ” آهنگ دیگر ” ، و …
مهدی اخوان ثالث ” از این اوستا ” و …سهراب سپهری ” حجم سبز ” و …فروغ فرخ زاد ” تولدی دیگر ” و … یدالله رؤیایی، ” از دوستت دارم ” و …سیاوش کسرایی، ” آرش کمانگیر ” و …نادر نادرپور ” چشم ها و دست ها ” و …
و حتا آنها که رایحه ای از شعر نیما به مشام شان رسیده بود ، شعرهای نیمه موفق بر بساط نشر می گذاشتند .
پس از مرگ این شاعران متعارف ، عصر شعرهای پسانیمایی و پسامدرن ، شروع شد ، عصر شعرهای دیجیتالی و سینمایی و چند لحنی و بینابینی و تئاتری و زبانبازانه ، به جز چند شعر رضابراهنی و چند شاعر دیگر ، شعر پرشکوهی ندیدیم .
عصر رقابت های بزرگ به پایان رسیده است .کسی نیست انگار که شعر تر یا تک برگی بر زمین بکوبد .
اکنون عصر شعرهای متوسط و کوچک استارت خورده است ، گاهی شعر خوبی سروده می شود ولی بعد از آن کار ابتر می ماند . . عصر افت و آفات شدید شعر فرا رسیده است و موج ها و جریان ها ،سردار بزرگی ندارد .
باید که دوباره به مانیفست نیما رجوع کرد ، چون که حکومت های بدتر از سال سی و دو بر ما حکومت می کنند .شاعران باید پاشنه را بالا بکشند و پشتوانه ی فرهنگی و عمق عاطفی و زیبایی شناسی خود را توسعه دهند تا شعرشان گسترش پیدا کند و گستردگی اجتماعی آثارشان مرزها را درهم نوردد .
شاعر امروز باید ارزش انسانی و تعهدات سیاسی خود را بالا ببرد و چون یک مبارز رو به میدان بیاورد .
عصر پسامدرن ها هم در سراسر جهان سر آمده است .
عصر ما دوباره به نیما ، لورکا ، مایاکوفسکی ، شاملو ، اخوان وفروغ و …نیاز دارد .
شعر امروز دارد پژمرده می شود ، شعر امروز ” مرغ آمین ” دیگری طلب می کند .
فیض شریفی
پنجم فروردین ماه ۱۴۰۳
بدون نظر! اولین نفر باشید