با گذشت ۴۵ سال از ربوده شدن امام موسیصدر در لیبی، سیده رباب صدر، خواهر امام موسی صدر در گفتوگویی از نتایج آخرین پیگیریها از وضعیت برادرش گفته است.
متن مکتوب این مصاحبه در ادامه آمده است:
*امسال چهل و پنجمین سالگرد ربایش امام موسی صدر را پشت سر گذاشتیم؛ آیا تحولات جدیدی را در این پرونده شاهد هستیم؟
ما نمیتوانیم به عزیزانی که علاقهمند هستند بدانند بعد از ۴۵ سال سرنوشت امام موسی صدر چه شد؛ جواب قطعی بدهیم. در واقع ما خبری نداریم. نه میتوانیم بگوییم خیر است نه میتوانیم بگوییم شر؛ درنتیجه همچنان منتظر هستیم و امید به خدا داریم که انشالله خودش نظری کند.
*آیا از طریق هانیبال فرزند سرهنگ قذافی که در زندان لبنان به سر میبرد اطلاعات جدیدی به دست آمده است و آیا دولت لبنان فرزند قذافی را به لیبی تحویل میدهد؟
هانیبال معلومات و اطلاع دارد اما چیزی نمیگوید چون یک زندان سیاسی است یعنی در یک اتاق تمیز و مرتب نشسته و از همهجا برای او هر روز غذاهای جورواجور میآورند و هیچگونه خستگی و سختی و ناراحتی در این زندان متحمل نمیشود بنابراین حرفی نمیزند و کسی هم نیست که برای حرف زدن به او فشار بیاورد به همین دلیل ما هیچ پاسخ و نتیجهای از زندان هانیبال نگرفتهایم. دولت لیبی تقاضا میکند که هانیبال را آزاد کنند ولی تا الان نتیجهای حاصل نشده است حتماً که دولت لبنان هم او را آزاد نمیکند.
*در مردادماه خانم نجلا منقوش وزیر خارجه سابق لیبی با وزیر امور خارجه ایران دیدار کرد. آیا موضوع امام موسی صدر در این سفر مطرح شد؟
خانم نجلا منقوش، وزیر خارجه سابق لیبی در سفر به ایران اصلا دراینباره صحبتی نداشت و فقط یک دیدار کرد و برگشت. یعنی موضوع سفرش، موضوع خودش بود نه امام موسی صدر؛ بنابراین هیچ حرفی زده نشد و هیچ نتیجهای هم گرفته نشد.
*شاهد استقبال از اندیشهها و روش امام موسی صدر در جامعه هستیم. علت این امر را چه میدانید؟
شیوه و روش امام موسی صدر برای زندگی، تربیت و اداره یک جامعه یک روش خاص است که اگر کسی با دقت بررسی کند، متوجه میشود که روش اسلامی حقیقی با باز کردن موضوع و پیشرفت فکرهای جدید گفته شده است؛ درنتیجه اگر کسی دنبال این مسئله برود و با دقت مطالعه کند؛ میتواند این برنامه را برای خودش بهعنوان سعادتی برای خود، مردم و جامعه داشته باشد که این راه را دنبال کنند و این روش را داشته باشند.
دوست دارم این مسئله را بگویم که بزرگانی مثل امام موسی صدر تا وقتی حضور دارند؛ مردم آنها را نمیشناسند و قدردانی نمیکنند و نسبت به حضور آنها بیتفاوت هستند و نمیدانند چقدر این وجود مهم و ارزشمند است درنتیجه ایام میگذرد اما وقتی فقدان این بزرگان پیش میآید تازه بیدار میشوند که چه نعمتی را ازدستدادهاند و درمییابند که چقدر باید در این زمینه کوشش میکردند؛ اما نکردند.
بدون نظر! اولین نفر باشید