امیر حیدری – دیدگاه نیوز / این روزها در مسجدسلیمان شاهد انتشار اخبار متعددی درباره فعالیت مدیران، افتتاح پروژهها، جلسات مدیریتی، بازدیدهای میدانی و برنامههای مختلف هستیم. اصل اطلاعرسانی درباره عملکرد دستگاهها نهتنها ایرادی ندارد، بلکه بخشی از شفافیت و پاسخگویی مدیران در برابر مردم است؛ اما مسئله از جایی آغاز میشود که «نمایش فعالیت» جای «ارائه نتیجه» را بگیرد.
مردم با عکس جلسه زندگی نمیکنند
شهروند مسجدسلیمانی بیش از آنکه به تصاویر جلسات، بنرهای تبریک، مراسم افتتاحیه و گزارشهای پر زرقوبرق نیاز داشته باشد، به خیابان مناسب، خدمات شهری منظم، پروژههای بهموقع، اشتغال، زیرساخت، بهداشت، آب، راه و آیندهای قابل پیشبینی نیاز دارد.
هیچکس مخالف انتشار عملکرد مدیران نیست؛ اتفاقاً مدیر موفق باید بتواند کارنامه خود را شفاف و مستند در برابر افکار عمومی قرار دهد. اما این کارنامه باید با «عدد، زمان، اعتبار، درصد پیشرفت و نتیجه نهایی» قابل سنجش باشد؛ نه صرفاً با تعداد جلسات و عکسهای منتشرشده.
افتتاح پروژه پایان کار نیست
در روزهای اخیر خبرهایی درباره بهرهبرداری از پروژههای عمرانی و خدماتی در مسجدسلیمان منتشر شده است. از جمله، ایرنا از آغاز به کار و بهرهبرداری از ۵۹ طرح عمرانی و خدماتی در شهرستان با اعتباری بیش از ۱۴ هزار و ۷۱۰ میلیارد ریال خبر داده است.
چنین اقداماتی اگر واقعاً به مرحله بهرهبرداری رسیده باشند و اثر ملموسی بر زندگی مردم داشته باشند، باید مورد تقدیر قرار گیرند. اما یک سؤال مهم همچنان باقی است: بعد از افتتاح چه اتفاقی میافتد؟
آیا پروژه کیفیت خدمات را افزایش میدهد؟ آیا هزینه و زمان رفتوآمد مردم را کاهش میدهد؟ آیا یک مشکل قدیمی را برای همیشه حل میکند؟ آیا اشتغال ایجاد میکند؟ آیا زیرساختی ماندگار برای شهر به وجود میآورد؟
اینها معیارهایی هستند که باید درباره آنها صحبت شود.
مسجدسلیمان فقط به افتتاحیه نیاز ندارد
مسجدسلیمان شهری با مطالبات انباشته است؛ شهری که سالها با مشکلات زیرساختی و توسعهای دستوپنجه نرم کرده و هنوز بخشهایی از این مطالبات نیازمند پیگیری جدی است.
گزارشهای منتشرشده درباره پروژههای راهسازی منطقه نیز نشان میدهد برخی طرحهای جادهای مسجدسلیمان، لالی و اندیکا همچنان با تأخیر مواجهاند و شهروندان خواستار تعیین تکلیف آنها هستند.
بنابراین طبیعی است که مردم نسبت به هر وعده جدید، یک سؤال ساده داشته باشند: این وعده چه زمانی و چگونه به نتیجه تبدیل خواهد شد؟
روابط عمومی باید آینه عملکرد باشد، نه جایگزین عملکرد
روابط عمومی دستگاهها وظیفه دارد اقدامات سازمان خود را به اطلاع مردم برساند. این موضوع کاملاً طبیعی است. اما روابط عمومی زمانی میتواند اعتماد عمومی ایجاد کند که بین آنچه منتشر میشود و آنچه مردم در کف جامعه تجربه میکنند، فاصلهای وجود نداشته باشد.
اگر خیابانی افتتاح شده، مردم باید کیفیت آن را ببینند. اگر طرحی برای ساماندهی خدمات شهری اجرا شده، شهروند باید اثرش را در محله خود احساس کند. اگر وعدهای برای حل یک مشکل داده شده، باید زمانبندی و میزان پیشرفت آن نیز اعلام شود.
در غیر این صورت، تکرار تصاویر و عناوین تبلیغاتی نهتنها به افزایش اعتماد عمومی کمک نمیکند، بلکه ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد.
از مدیران مسجدسلیمان چه باید خواست؟
مطالبه از مدیران نباید صرفاً «کار کنید» باشد؛ مطالبه دقیقتر و حرفهایتر این است:
- پروژهها با زمان آغاز و پایان مشخص معرفی شوند.
- اعتبار هر پروژه و محل تأمین آن شفاف اعلام شود.
- درصد پیشرفت پروژههای نیمهتمام به صورت دورهای منتشر شود.
- پروژههای متوقفشده و علت توقف آنها به مردم توضیح داده شود.
- نتیجه واقعی پروژهها پس از بهرهبرداری ارزیابی شود.
- مطالبات محلات و مناطق کمتر برخوردار در اولویت قرار گیرد.
- جلسات مدیریتی در نهایت به تصمیم و اقدام عملی منجر شوند.
ملاک قضاوت مردم، خروجی است
مسئولان مسجدسلیمان اگر کار میکنند، باید از انتشار عملکرد خود نترسند؛ اما در مقابل، اگر کاری نیز انجام نشده یا پروژهای با تأخیر مواجه شده است، مردم حق دارند درباره دلیل آن سؤال کنند.
مدیر موفق کسی نیست که بیشترین خبر را درباره خودش منتشر میکند؛ مدیری موفقتر است که کمتر وعده بدهد و بیشتر نتیجه تحویل مردم دهد.
امروز شهروند مسجدسلیمانی بیش از هر زمان دیگری نیازمند پاسخ روشن است: کدام پروژه واقعاً تمام شده؟ کدام پروژه در حال اجراست؟ کدام پروژه متوقف شده؟ چه میزان اعتبار هزینه شده؟ و مهمتر از همه، کدام یک از این اقدامات واقعاً زندگی مردم را بهتر کرده است؟
مسئله، تبلیغات نیست؛ مسئله فاصله تبلیغ با واقعیت است
نمیتوان هر خبر را «شوی تبلیغاتی» نامید؛ همانطور که نمیتوان هر افتتاحیهای را به معنای حل کامل یک مشکل دانست.
مسئله اصلی، فاصله میان آنچه گفته میشود و آنچه مردم لمس میکنند است.
اگر این فاصله کم باشد، اطلاعرسانی تبدیل به گزارش خدمت میشود. اما اگر فاصله زیاد شود، حتی یک اقدام واقعی نیز زیر سایه بیاعتمادی قرار خواهد گرفت.
سخن نه چندان پایانی
مسجدسلیمان امروز بیش از شعار، به برنامه، بیش از جلسه، به تصمیم و بیش از افتتاحیه، به نتیجه نیاز دارد.
مدیران شهرستان اگر کارنامه قابل دفاعی دارند، بهترین راه دفاع از عملکردشان، ارائه آمار شفاف و اجازه دادن به مردم برای قضاوت است. مردم خودشان بهتر از هر کس میدانند کدام پروژه به زندگیشان اضافه شده و کدام وعده هنوز روی کاغذ مانده است.
سؤال این یادداشت نیز دقیقاً همین است: مدیران مسجدسلیمان در کدام سمت ایستادهاند؛ سمتِ نمایش خدمت یا سمتِ خدمتی که نیازی به نمایش ندارد و نتیجهاش در زندگی مردم دیده میشود؟
نظر شما در مورد این مطلب چیست؟ نظرات خود را در پایین همین صفحه با ما در میان بگذارید. 👇
بدون نظر! اولین نفر باشید